เอนทรี่นี้ได้แรงบันดาลใจมาจากโฆษณาหนึ่ง
ที่โฆษณาว่าเอาไอติมมาแลกค่าโทรฟรี 5 บาท (รึเปล่าฟะ)

อันว่าโทรศัพท์มือถือนี่ก็เป็นปัจจัยที่ 5 ในชีวิตคนเราไปแล้วอ่ะเนอะ
ใครไม่มีนี่ก็แปลกมาก ขนาดเด็กอนุบาลสมัยนี้ยังพกมือถือเลย

นิสัยการใช้มือถือแบบน่ายี้ๆ ที่พอนึกออกก็มีประมาณนี้แล ไปดูกัน

 

 

1. มนุษย์ยิง

 

ยิงมันอยู่นั่นล่ะ ยิงแล้ววาง
มนุษย์ยิงแบบแรกเริ่มอาจจะยิงแค่ตู๊ดสองตู๊ดแล้ววาง
แต่มนุษย์ยิงขั้นแอดแวนซ์ อาจจะยิงแค่ 1/10 ตู๊ดแล้วรีบวาง กันอีกฝ่ายกดรับทัน

มนุษย์ยิงมีหลายแบบ บางคนตังค์เหลือจำนวนขั้นต่ำสุดท้ายในมือถือแล้วถึงจะยิง อันนี้โอเค พอรับได้
บางคนตังค์เหลือจำนวนขั้นต่ำสุดท้ายในมือถือมาชาติแสนเศษ
เจ๊ไม่คิดจะเติมตังค์มือถือบ้างหรือไงคร้าบพี่น้องงงง

เหตุการณ์ยิงๆ เหล่านี้ เคยเล่นกะเพื่อนทีนึง เป็นเพื่อนที่ชอบยิงอยู่เหมือนกัน
ปกติจะโทรกลับตลอด แต่คราวนี้แอบเซ็งเลยแกล้งมัน

มนุษย์ยิง:  ยิงแล้ววาง
ข้าเจ้า:     ยิงกลับแล้วรีบวาง
มนุษย์ยิง:  ยิงกลับมาอีกที
ข้าเจ้า:     ยิงกลับแล้วรีบวาง

เอาสิ ใครจะทนไม่ได้ก่อนใคร 555
วนลูปด้านบนประมาณ 3 ครั้งมันถึงโทรกลับมา แหกปากว่ามันเหลือตังค์อยู่ 3 บาทแล้ว
"ชั้นก็เหลือตังค์อยู่ 2 บาทเหมือนกันไม่งั้นก็โทรกลับแล้ว" เกทับกลับซะเลย
(จริงๆ เหลือตังค์อยู่แหละแต่ดัดนิสัยมันมั่ง)

 

 

2. มนุษย์ 1 นาที

 

มนุษย์ 1 นาทีจะเป็นมนุษย์ที่ใช้โปรสั้น โปรนาทีแรก 25 สต. อะไรประมาณนั้น
ซึ่งจริงๆ เป็นโปรที่ดี "สำหรับการคุยสั้น" พวกโทรจิกให้มารับ โทรนัดกันอะไรเงี้ย
ไม่เหมาะสำหรับการคุยยาว เพราะนาทีต่อไปแพงกว่านาทีแรก 5 เท่า
จึงเป็นที่มาของมนุษย์ 1 นาที คือจะคุยให้อยู่ในสโคป 1 นาทีเท่านั้น

อ้ะ แล้วถ้าธุระที่ต้องคุยมันเกิน 1 นาทีล่ะ?
มนุษย์ 1 นาทีก็จะรีบวางแล้วโทรมาใหม่ไง แล้วก็คุย 1 นาทีแล้วก็รีบวางอีก

สมมติงานที่ต้องคุยกัน 15 นาที เราต้องรับๆ วางๆ กันประมาณ 15 ครั้งเลยทีเดียว

 

ให้ตูโทรกลับดีกว่ามั้ยครับ????

 

 

ตอนเจอมนุษย์ 1 นาทีครั้งแรกนี่ยังงงๆ ตอนมันวางใน 1 นาทีแรก นึกว่ามีธุระสายซ้อนอะไรก็ว่าไป
แต่พอนาทีที่ 2 ถึงเริ่มเข้าใจ

"นี่ใช้โปรโทรสั้นอยู่ใช่มะ"
"อือ นาทีแรกมันถูกไง นาทีต่อไปมันบาทกว่าๆ"
"แต่คุยวางคุยวางแบบนี้ให้เราโทรกลับก็ได้นะ"
"เอ๊ยไม่เป็นไรหรอก"

มีครั้งนึงเจอมนุษย์ 1 นาทีโทรมาตอนนอน

 

"ฮาโหล" (เสียงงัวเงีย)
"เดือนเหรอ นี่เราเองนะ จะโทรมาถามว่าภาษาญี่ปุ่นข้อนี้อ่านว่ายังไง"
"อ๋อ อ่านว่า บลาๆๆ น่ะ"
"แล้วที่เราสะกดแบบนี้ถูกมั้ย อะอิอุเอะโอะเนี่ย"
"อ๋อเปล่า มันสะกดว่า อะ......(ยังพูดไม่ทันจะจบ โดนตัดบทอย่างเร็ว)"
"เฮ้ยรอเดี๋ยวนะเดี๋ยวเราโทรกลับ"

กริ๊ก วางหู =='' โทรมาใหม่

"ฮัลโหลเดือนมาแล้ว"
"เฮ้ย ให้เราโทรกลับก็ได้นะ เราจะนอนแล้ว"
"ไม่เป็นไรอีกแป๊บเดียว สะกดว่าไงแล้วนะ"
"สะกดว่าอะอิอุเอะโอะเอะ"
"เดี๋ยวๆ จดไม่ทัน เอาอีกทีซิ"
"อะ...อิ...อุ...."

"เฮ้ยเดี๋ยวเราโทรกลับ"

 

แบบนี้อีกประมาณ 2 รอบ
สุดท้ายด้วยอารมณ์ง่วงจัดเลยหลุดปากไปว่า เฮ้ยเดี๋ยวเราโทรกลับดีกว่านะ เรารำคาญ
แต่พอดีว่าครั้งนั้นธุระมันเสร็จแล้ว ก็เลยได้หลุดจากวงจรคุยวางๆ ซะที
แล้วก็ไม่ได้นอนต่ออีกเพราะตาสว่างไปแล้วเรียบร้อย

 

(เวลาใครโทรมาตอนนอนนี่น่าหงุดหงิดมากเลย
ถึงแม้เค้าจะไม่ได้จงใจก็ตามที 555