MoonShines

วันนี้จะมาคุยเรื่องมือถือค่ะ

1

มือถือเริ่มมีบทบาทในช่วงชีวิตของข้าเจ้ามากๆ ในช่วงมัธยมปลาย
หาใช่มีกันตั้งแต่อนุบาลเหมือนเด็กสมัยนี้ไม่
เพราะมือถือยังราคาแพงเหมือนกับกล้องดิจิทัล
จำได้ว่ามือถือที่ฮอตฮิตมากในตอนนั้นคือ Nokia 3310
สนนราคาเป็นหมื่นเลยเชียว
ตอนนั้นมีคนมีมือถือไม่กี่คนเอง แล้วก็แข่งเล่นเกมงูน้อยกันเป็นที่สนุกสนาน

ที่มา: http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fa/Nokia_3310.jpg/120px-Nokia_3310.jpg

แล้วหลังจากนั้น มือถือจอสีก็เริ่มเข้ามาระบาดอย่างรวดเร็ว
ราคาสองหมื่น แล้วก็ลดลงมาหมื่น
จนตอนนี้มีเงินสองพัน ก็ซื้อมือถือจอสีที่คุณสมบัติเหมือนกับมือถือราคาสองหมื่นใน 4-5 ปีที่ผ่านมาได้
ก็อย่างว่า ของใช้เทคโนโลยีจะทันสมัยขึ้นไว ราคาตกไวเสมอ
เหมือนกับแฟลชไดรฟ์ที่ 4 ปีที่แ้ล้ว 1 กิ๊กราคาอยู่ที่สองพัน
ตอนนี้ราคาเหลือสองร้อยได้

2

ข้าเจ้าเริ่มมีมือถือครั้งแรกในชีวิตตอน ปี 1
(ซิมมีคนซื้อให้พร้อมมือถือ แต่มือถือสภาพอ่อนแอมากชอบปิดเครื่องเองโดยอัตโนมัติ )

มือถือเครื่องแรกในชีวิตที่ซื้อเองคือ i-mobile 606

ที่มา: http://www.thaimobilecenter.com/images/products/i-mobile_606_b.jpg

ตอนนั้นซื้อที่คาร์ฟูร์ ราคา 6600 บาท (เลขซ้วยสวย)
เหตุผลที่ใช้ไอโมบายเพราะอยากได้มือถือที่มี Multiple Function (ใช้ศัพท์ถูกป่าวฟะ)
คือนอกจากจะใช้โทรแล้วยังถ่ายรูปได้ ฟังเพลงได้ อะไรเทือกๆ นั้น
ด้วยทุนทรัพย์แค่นี้ ไอโมบายจึงเ้ป็นทางออกที่ดีที่สุด (ถึงมือถือมันจะห่วยก็ตาม 555)
รูปทรงมันถูกใจด้วยแหละก็เลยซื้อมา

[อัีนนี้แอบบ่นนิดๆ เห็นหลายๆ คนที่มีมือถือราคาแพง
แต่ไม่ค่อยทำอะไรเลยนอกจากโทรออก
เหมือนพี่ข้าเจ้าซื้อมือถือเป็นหมื่น ใช้รับโทรศัพท์อย่างเดียว
ไม่รู้จะซื้อแพงๆ ไปทำไมเนาะ ใช้ก็ไม่คุ้ม
สู้เอามาให้คนใช้คุ้มอย่างเราดีกว่า 555
(บ่นด้วยความริษยา )]

ไอโมบายเครื่องนี้อยู่กะข้าเจ้ามาเป็นเวลา 4 ปี
(ช่างเป็นระยะเวลาที่ยาวนานมากเมื่อเทียบกับยี่ห้อของมัน)

ปีแรกยังดีอยู่
ปีที่สองใช้คุยมากเกิน (วันนึงอย่างต่ำ 3 ชั่วโมง ใส่สมอลทอล์กตลอด)
มันเลยเริ่มมีอาการเอ๋อๆ ให้เห็นบ้าง
ปีสามกล้องมือถือเริ่มเจ๊งเป็นบางเวลา มือถือสลับไปเป็นโหมดหูฟังเองเป็นบางเวลา
มือถือเริ่มปิดเครื่องเองเป็นบางเวล่
ปีที่สี่เผลอทำตกบันได หน้ากากแตกออกมา ด้วยความงกก็ยังทนใช้อยู่
เอากาวตาช้างมาแปะๆ หน้ากากเป็นสิบๆ รอบ

และนี่ ... คือสภาพมือถือที่ผ่านศึกมาอย่างโชกโชน

(สังเกตว่ามันมีรอยโค้งนูนเพราะเอากาวตาช้างไปแปะไม่สนิทนั่นเอง 555)

3

ถ้าถามว่ามือถือมันยับเยินขนาดนั้นทำไมถึงไม่ซื้อใหม่ซะที
จริงๆ ตอนที่มันหล่นแล้วหน้ากากมันหล่นก็ร่ำๆ จะไปซื้อใหม่แล้วนะ
แต่ก็มีเหตุผลที่ไม่ได้ไปซื้อ แล้วก็เลยสรุปกับตัวเองว่าเอาเงินไปทำอย่างอื่นก่อนดีกว่า
มือถือมันก็ยังใช้ได้อยู่ (ถึงแม้สภาพจะทุเรศมาก) ก็เลยทนใช้มาอีกครึ่งปี

สุดท้ายเพิ่งได้มือถือใหม่เมื่อวันที่ 21 ที่ผ่านมา
ด้วยสปอนเซอร์ใจดีที่ให้เป็นของขวัญวันเกิดย้อนหลังสองเดือน

สนนราคาสองพันกว่าๆ (จริงๆ ปอนเซ่อจะออกให้สองพัน ไปๆ มาๆ ออกให้หมดเลย)

ตอนแรกอยากได้อีกรุ่น w302 แต่ราคามันห้าพัน ต้องออกเองสามพัน
ซึ่งกว่าจะเก็บตังค์ได้ก็ต้องรออีกพักนึง (ดูยากจ๊นยากจน 555)
แต่ด้วยความจำเป็นเพราะว่ามือถือเก่ามันขี้ดับมากมายแล้ว
กลัวมีโทรศัพท์งานเข้ามาแล้วจะชวดงาน
ก็เลยตัดใจซื้อมือถือรุ่นนี้ไปก่อน ไว้มีตังค์แล้วอยากได้มือถือใหม่ก็ค่อยว่ากันอีกที

กะว่ารุ่นนี้จะใช้ซักปีสองปี

เป็นมือถือแบบ Multiple Function เหมือนเดิม
(ที่คุณสมบัติเทียบได้กะ 606 ของเราเลย แต่ราคาถูกกว่ากันสามเท่า)
ก็พอใจแล้วแหละ
ตอนนี้ก็เลยง่วนกับการทำตีมเป็นที่สนุกสนาน 555

ส่วนลูกรักคนเก่าก็ RIP นะลูก แม่จะเก็บเจ้าไว้ในพิพิธภัณฑ์เป็นอย่างดีจ้ะ

ใครอยากเล่าเรื่องมือถือตัวเองบ้างเชิญในเมนต์นะคะ
หรือจะเขียนเอนทรี่ใหม่เองก็ไม่ขัดศรัทธาค่ะ